jestem poetą

jestem poetą

jestem poetą

jestem poetą

i muszę przypominać sobie o tym

siedząc w wannie

mocząc w wodzie stopy

którymi zmierzyłem pół Europy

mocząc bitą na kwaśne jabłko dupę

i fiuta

którym w odwecie zawędrowałem

do trzech rajskich picz

bez strachu

korzystając z gościnności

i niedzielnej kąpieli

w jej wannie

chciałbym powiedzieć o strachu

a właściwie o odkryciu

iż go nie ma

na końcu piaszczystej drogi

znikającej w środku

pradawnego lasu

wyspa

jaskrawy kolor snu

zbudził mnie bladym świtem

była taka usłużna swojej dawnej miłości

chociaż miłość

miłość nigdy nie ulega przedawnieniu

nie jest jak wina czy zbrodnia

miłość najtrwalsza jest – niczym szyna

pociągi snu jej nie zgniotą

zatem

zwyczajnie

dotarło do mnie

że jej rajska cipka cierpliwie opierając się łagodnym falom

wreszcie odnalazła swój ląd

powrót

korzystając z gościny jej wanny

wygody

i przyjemności maczania stóp

fiuta i zbyt ciężkich ramion

z nie odjętą jeszcze codziennością

odnajduję prawo do powrotów

prawo do wybaczania

prawo do triumfu

a chóry anielskie brzmiałby potwornie fałszywie

bez tych nut

nie odtrąbiając zwycięstw

powrotów

i wybaczania

na drodze do jej rajskiej cipy

don't be Karenina 2

miłość potrzebuje bliskości

miłość potrzebuje spojrzenia

zatrzymanego w ostatniej chwili

tuż przed przyjazdem

ostatniego pociągu

spawacz

jesień

i coraz więcej świateł latarni

rzucanych na asfalt snopów

coraz dłużej i wykwintniej

świeci to światło

marnując czas na przypominanie

twojego światła

moczę fiuta w gościnnej wannie

wyłuskuję z pamięci

treść twoich oczu

i sypiące się na ziemię iskry

ślepnę w tuszu

zanurzasz się w tej samej

gościnnej wodzie

i widzisz brud na brzegach

przebarwienia

ta jej horyzontalna czułość

zniwelowała

przykry zapach

choć niedoleczona rana

wciąż śmierdzi

wertykalnie myślisz

by jej wetknąć

nachalnie i bez „pardon”

a miłość…ona jedna

umożliwia także

nagłe powroty

ostatni dzień

ostatni wystygły szary dzień

w czarnej białostockiej

odwiedzamy stary garaż

na tyłach zarośniętych przez

nie – bycie

w środku ciemno

choć głos przemawia

że leżą tam bele szklanej waty

wiesz co zamykajmy to w pizdu

i wynośmy się

są gdzieś inne jesienie

są miejsca gotowe nas przyjąć

są rajskie piczki

nasłuchujące każdego kroku

najdrobniejszego

szelestu

powrotu