zmierzch

ZMIERZCH 2


***
czekamy za skałą
granat oceanu rozprysnął się wokół nas
odciął drogi powrotu
do wstającego po nocy dnia
uwiliśmy sobie gniazdo
by uchronić się przed światem
chimerami słabości
wiem że nie damy rady
schować się
przed słońcem
ale wciąż czekamy
na słońce





***
huk oceanu cichnie wieczorami
i zmienia się z lewiatana
w łagodną rybę
wchodzimy do wody
od kolan
zagłębiamy się
a czas pachnie zielonym pomostem
ostrze księżycowego sierpa
nie mierzy przeciwko nam
oświetla ocean
płyniemy bezpiecznie
jak dzieci słońca




***
za chroniącą skałą
nie obawiamy się złodziei
bo nie umiemy chować
przed sobą tajemnic






***
za chroniącą skałą
wznieśliśmy wieżę muzyki
i ustawiliśmy ją w centrum
jak totem
lecz nie tańczymy
wokół niej
nie peregrynujemy
ani nie szepczemy
modlitw
ona jest
i my przy niej
- zasłuchani

jestem poetą

jestem poetą

jestem poetą

jestem poetą

i muszę przypominać sobie o tym

siedząc w wannie

mocząc w wodzie stopy

którymi zmierzyłem pół Europy

mocząc bitą na kwaśne jabłko dupę

i fiuta

którym w odwecie zawędrowałem

do trzech rajskich picz

bez strachu

korzystając z gościnności

i niedzielnej kąpieli

w jej wannie

chciałbym powiedzieć o strachu

a właściwie o odkryciu

iż go nie ma

na końcu piaszczystej drogi

znikającej w środku

pradawnego lasu

wyspa

jaskrawy kolor snu

zbudził mnie bladym świtem

była taka usłużna swojej dawnej miłości

chociaż miłość

miłość nigdy nie ulega przedawnieniu

nie jest jak wina czy zbrodnia

miłość najtrwalsza jest – niczym szyna

pociągi snu jej nie zgniotą

zatem

zwyczajnie

dotarło do mnie

że jej rajska cipka cierpliwie opierając się łagodnym falom

wreszcie odnalazła swój ląd

powrót

korzystając z gościny jej wanny

wygody

i przyjemności maczania stóp

fiuta i zbyt ciężkich ramion

z nie odjętą jeszcze codziennością

odnajduję prawo do powrotów

prawo do wybaczania

prawo do triumfu

a chóry anielskie brzmiałby potwornie fałszywie

bez tych nut

nie odtrąbiając zwycięstw

powrotów

i wybaczania

na drodze do jej rajskiej cipy

don't be Karenina 2

miłość potrzebuje bliskości

miłość potrzebuje spojrzenia

zatrzymanego w ostatniej chwili

tuż przed przyjazdem

ostatniego pociągu

spawacz

jesień

i coraz więcej świateł latarni

rzucanych na asfalt snopów

coraz dłużej i wykwintniej

świeci to światło

marnując czas na przypominanie

twojego światła

moczę fiuta w gościnnej wannie

wyłuskuję z pamięci

treść twoich oczu

i sypiące się na ziemię iskry

ślepnę w tuszu

zanurzasz się w tej samej

gościnnej wodzie

i widzisz brud na brzegach

przebarwienia

ta jej horyzontalna czułość

zniwelowała

przykry zapach

choć niedoleczona rana

wciąż śmierdzi

wertykalnie myślisz

by jej wetknąć

nachalnie i bez „pardon”

a miłość…ona jedna

umożliwia także

nagłe powroty

ostatni dzień

ostatni wystygły szary dzień

w czarnej białostockiej

odwiedzamy stary garaż

na tyłach zarośniętych przez

nie – bycie

w środku ciemno

choć głos przemawia

że leżą tam bele szklanej waty

wiesz co zamykajmy to w pizdu

i wynośmy się

są gdzieś inne jesienie

są miejsca gotowe nas przyjąć

są rajskie piczki

nasłuchujące każdego kroku

najdrobniejszego

szelestu

powrotu

nie wiem co powiedzieć

kwadrans do spotkania. na górze już jasno i gwarno, a na dole, przy wejściu, ciemno. wychodzę na papierosa, zaczynam palić i oto traf - zrządzenie losu - na papierosa wychodzi także Ignacy. wyciągam rękę, przedstawiam się.

- a ja pana skądś znam - powiada Ignacy, dla którego te światła na górze i ten gwar.

miłe. nie ukrywam. choć pewnie raczej niemożliwe - myślę sobie.

lecz nic nie mówię, bo nie wiem co powiedzieć.

- opowiem panu o mewie. kiedyś byłem w Gdańsku, siedziałem przy uchylonym oknie. nagle do środka wleciała mewa i porwała umowę wydawniczą...

a to ci historia - myślę sobie.

ale nie odzywam się, żeby nie spłycić anegdotki.

tej naszej, nazwijmy to - rozmowie, - przysłuchuje się gołąb. tak, u stóp siedzi gołąb z podkulonymi nóżkami, lekko moszcząc się na brzuszku. duży, pocztowy, miejski gołąb.

o, ten gołąb - pomyślałem - w niczym nie przypomina tej łobuzerskiej mewy z anegdoty Ignacego.

ale nie odzywam się. palę.

- przypomina kuropatwę - nie sądzi pan? - zauważa Ignacy.

zaciągam się i przyglądam. no nie, nie przypomina kuropatwy.

i nie wiem, czy to powiedzieć.

gołąb wstaje i przechodzi dalej. jest tak nieruchawy, że zastanawiam się, czy w ogóle lata. - ów gołąb nie wleciałby do nikogo przez okno, a już na pewno nie porwałby ważnego dokumentu - w końcu mówię i wypuszczam żagielek dymu.

- ale mógłby go osrać! - słyszę.

- a wie pan....? - zaczyna Ignacy.

a ja dalej nie wiem co mu powiedzieć....

a za kilkanaście minut, na spotkaniu, Ignacy będzie grał, będzie skrajnie ironiczny i bezwzględnie inteligentny. wszystkiemu zaprzeczy - bo ponoć tak kazali mu prawnicy. użyje zwrotów typu: wydział prawdy zaprzecza.

pytany: czy może powiedzieć o...?

żachnie się i odpowie:

- zaczyna się. STASI!

do prowadzącej

- czy twoja mama pracowała jako przesłuchująca?

na co prowadząca. Ignacy, dlaczego napisałeś tę książkę?

- dla wydawcy.

a po pauzie - i dla siebie.

a po jeszcze dłuższej pauzie - ach. i dla czytelników! zaśmieje się - przepraszam, ciągle mam wrażenie, że o czymś istotnym zapominam.

w końcu wyzna:

- postanowiłem pójść drogą Paulo Coelho i takich refleksji, że: dusza jest jak płomyk świecy. itp... OPŁACA SIĘ. :D

tymczasem jest dziesięć minut przed spotkaniem. dopalamy papierosy.

- muszę panu powiedzieć, że napisała do mnie dziewczyna...

a ja nadal nie wiem co powiedzieć.