Wszelkie techniki są jej znane, wiedza
również. Potrafi się odpowiednio zachować, nie epatując swoim
zachowaniem w ogóle. Potrafi milczeć, cierpliwie czekać potrafi.
Raz przekaże informację w tak zwanym przelocie, cenną informację,
z którą jednak nie bardzo wiem co zrobić. Nie bardzo czuję, co
mógłbym z nią uczynić. Poza tym nie rozprasza się, nie odwraca
głowy, nie rozgląda na lewo i prawo, tylko mówi, mówi, mówi. A
do księgarni przychodzą nowi ludzie i nim ona się obejrzy - bo ja
to widzę i rejestruję na okrągło - knajpa już jest pełna. Nawet
właściciele potrafią zmienić się za ladą i obojgu powiem "dobry
wieczór", kiedy ona ich nawet nie zauważy.
Powiedzieć, że przypomina mi Pe, to
niewiele powiedzieć Dosłownie pochłonęła te wiersze i ten tomik,
przepracowała każdy szczegół, wskazując dwa teksty do korekty i
jeden do wyjebania. Do tego używała terminów, zwrotów,
rozplątywała znaczenie poszczególnych rekwizytów, oznaczała ich
symbolikę, stwierdzając przy tym na jednym wydechu, że to nie
ojciec potrafi być taki czuły, tylko ten, kto w nim to dostrzegł.
A z nowych oddechem, dodając - i to nie ona jest najważniejsza w
tych wierszach o niej, a ten, który ofiarowuje jej to słońce.
Zostaje jedynie postawić kropkę nad i, już mi się nie wyślizgnie,
sama siebie przyparła do muru. Mogę już śmiało podejść,
docisnąć ją do ściany, przy której się znalazła i zadrzeć
jej kieckę do góry. Prostszymi słowy: zwyczajnie spytać, czy w
ogóle podobają jej się te teksty? Czekam i uśmiecham się w
duchu, powoli rozpinając rozporek. Cóż może powiedzieć, czymże
zaskoczyć, nie ma wyjścia.
A ona znajduje rozwiązanie, mówiąc,
że to nie ma znaczenia, czy jej się wiersze podobają. Ta odpowiedź
wypada z jej gardła również jakby w przelocie, bez zbędnych
analiz, więc patrzę na grafiki Olbińskiego i wolno, pod stołem,
zapinam rozporek, chowając niedoszłe narzędzie gwałtu w
spodniach. Tym się różni od Pe. Mówi wprost o wierszach i opisuje
je takimi jakie są, ale nie mówi, że się jej podobają. Przez to
nie mogłem dojść. Zatrzymuję się na tych grafikach, które
zawiesiła tu Kasia. Na jednej z nich, do pani w nocnej sukni, skrada
się facet na zawieszonej surrealistycznie linie wychodzącej z
gałęzi drzew. Skrada się niczym kot, a ja zastanawiam się, czy
Marta widzi to samo. Im dłużej patrzę na Olbińskiego tym więcej
swojego wewnętrznego zmieszania udaje mi się tam wepchać. No bo
jak to, dlaczego od razu, z marszu, z miejsca nie powiedziała, że
TAK PODOBAJĄ MI SIĘ TE WIERSZE ...???
Po raz kolejny urealnia się to, że
przecież nie jest głupia, musiała to widzieć, lub celowo nie
powiedziała. Czas więc zejść ze mnie i wsiąść trochę na nią.
Popytać. Interesuje mnie jej działalność. Mówi, że pracuje w
społecznym liceum i to jest jest baza. Stamtąd może robić wypady
w kierunku szkoleń dla nauczycieli - to raz, współpracować z
wydawnictwem, wydając dla niego opinie - to dwa, być w radach
naukowych Książnicy i Filologii na UwB - to trzy i cztery, oraz
prowadzić zajęcia z Wiedzy o Kulturze na Politechnice - to pięć.
Sześć to pomniejsze działalności, w tym w klubie filmowym w
swojej szkole.
- Może nie mam do końca satysfakcji z
życia, ale mam z siebie, z tego do czego doszłam i gdzie jestem.
Teraz mogę wybierać.
Najbardziej interesujące padło do
pierwszego przecinka. To do przecinka było tym jedynym razem, kiedy
się otworzyła. Być może uczyniła to mimowolnie, w przelocie, ale
jak już powiedzieliśmy raz, tak powtórzmy to głośno NIE JEST
ŚLEPA. Zacząłem odczuwać dyskomfort. Z niedawnego przyciskającego
do muru, stałem się przyciskany i przygaszony. Wróciliśmy do
tekstów i nie potrafiłem nawet odnaleźć tych, o których mówiła,
bo sama znajdowała je o wiele szybciej.
- Jezus, aleś ty inteligentna -
syknąłem do siebie pod nosem.
Usłyszała.
Spojrzała na mnie znad pliku kartek,
które wertowała, i jakby znów mimochodem rzuciła - a ty myślisz,
że nie jesteś? Nie byłoby czwartego spotkania, gdybyś nie był -
ucięła. Po czym wróciła do wertowania pliku, zanurzając się w
nich ponownie, bez najmniejszego problemu, jakby zanurzała się w
morzu, nawet nie poprawiając okularów. A później wyławiała z
nich i kładła na stół swoje frutti do mare; anafory, epifory,
aliteracje, i co tam kurwa jeszcze - nie spamiętałem.
Kiedy wychodzimy na zewnątrz w mroźną
noc, pytam, czy postoi jeszcze chwilę i zaczeka, aż zapalę. Ona
zgadza się, a ja chcę jej koniecznie powiedzieć o Pe. O tym, że
nikt dotąd nie zajmował się tak wnikliwie moją twórczością,
jak ona, wspierając się na solidnych filarach oczytania i wysokiego
ilorazu inteligencji.
- Eli, wyrwij ty się z tego grajdoła
- wyprzedza mnie Marta. Wiesz, dlaczego Kaśka nie napisała ci nic
na temat tych wierszy? Bo to ją zwyczajnie przerosło. Tu każdy ma
jakieś kompleksy.
A nie mówiłem? Powiedzieć, że
przypomina Pe, to niewiele powiedzieć. Różniły się tym, że
Marta mogła stać tuż przede mną, tak blisko i niebezpiecznie
realnie. Trzymałem w palcach jeszcze kawałek tlącego się
papierosa, ale chciałem już ją zwolnić z czekania i powiedziałem,
żeby wracała. Wsiadła do swojego peugeota i odjechała. Nikt nie
musi dotrzymywać towarzystwa mojemu nałogowi. Powiedziała tak
dużo, że zostało teraz strawienie tego i przejście nad tym do
porządku dziennego. Wieczorna fiesta, niezaplanowana uczta. Czułem
się syty, czułem w środku radość. Kiedy odjechała,
przespacerowałem się kilka kroków w tę i z powrotem, w blaskach
latarni, na gwarnym zakręcie, z przerażeniem dochodząc do wniosku,
że przecież mam tylko te wiersze oraz fale na głowie. To wszystko.
W środku jestem pusty jak bęben i choć to miała być tajemnica,
to przecież, jak już powiedzieliśmy - dziewczyna ślepa nie jest.
Co miała zobaczyć, na pewno zobaczyła...
I z tymi wnioskami, a także z workami
po ostatnich porządkach w skarbcu, załadowanymi w bagażniku, jadę
w sobotnie popołudnie drogą S19 w stronę Kuźnicy Białostockiej.
Przez ostatnie dni nawiedził nas prawdziwy mróz, przetaczając się
wolno znad samej Syberii. Słońce zachodzi na ogniście pomarańczowo
- gęste jak galaretka. Chociaż wczoraj, kiedy byłem w pracy i
przypatrywałem się jak chowa się między dwoma wieżowcami,
pomyślałem, że ścieka jak stary atrament między rozchylone uda
horyzontu. Przypomniał mi się mój wiersz z Oddechów, chwyciłem
za aparat, zrobiłem szybko zdjęcie i umieściłem je wraz z
wierszem na FB. A teraz świeciło jeszcze jaskrawiej, odbijając się
od śniegu. Mam włączoną muzykę, zastanawiam się, czy nie
zadzwonić do Księżnej. Po krótkim namyślę, rezygnuję. W końcu
jadę do Edwarda, ostatniego mizogina alfa w promieniu kilkuset mil.
Telefon do Księżnej byłby jak łyżka miodu do ojcowskiej słoniny,
którą on tak lubi się raczyć.
Edward też słucha muzyki, tyle, że z
radia. Krząta się po kuchni, nie słyszy kiedy wchodzę i na mój
widok oczy mu rozbłyskują tak szczerze, że aż chwyta za obojczyk.
Witamy się i pytam go, gdzie mogę zostawić worki. Mówi, żebym
zaniósł jej pod wiatę i pyta, czy ma pomóc. Nie, nie trzeba -
odpowiadam i jednocześnie oferuję się, że przyniosę mu kilka
worków drzewa.
- Dobrze. To ja pozmywam - odpowiada
ochoczo ojciec.
Już po wieprzowych nóżkach w
kapuście, tuż przed deserem, rozstawiamy talerzyki do ciasta,
wsypujemy kawę rozpuszczalną do kubków, ojciec stawia na stole
popielnicę i aż nogami przebiera, żeby wreszcie dostać papierosa
i zapalić. Dziś nie ma przerw między nami, cały czas wypełniamy
rozmową, nawet zdążyłem już odmówić pożyczenia mu dwóch
stów. W końcu go pytam.
- To czego ty właściwie byś mi w
życiu życzył?
Ojciec spogląda w okno, uśmiecha się
sam do siebie i po chwili powraca ze świata swoich przemyśleń na
ziemię. Patrzy na mnie i teatralnie wznosi czoło z mięsistym
nochalem ku górze, zaczynając falować łapkami, jakby udawał
wirtuoza przy fortepianie.
- Żeby w twoich wierszach rządzący
mogli znaleźć jakąś mądrą radę i zwykli ludzie też mogli
znaleźć coś mądrego. Żeby twoje tomiki nie leżały na ladzie,
tylko były sprzedawane. Żeby panie od progu pytały, czy są już
nowe książki Buczyńskiego? A ta co je sprzedaje, żeby krzyczała,
już już, chwileczkę i wychodziła szukać twoich książek. Żeby
ludzie pytali czy są twoje wiersze w księgarniach. A nawet żeby te
BŹDZIĄGWY w PKS-ie, wracając do domu po pracy, rozmawiały ze sobą
- ty czytałaś już najnowsze wiersze Eligiusza Buczyńskiego?
Tego ci życzę.
Siedzimy, palimy, kłęby dymu unoszą
się nad nami. Zajadam jego wafelki. Choć i tak jest mi już
wystarczająco słodko i przyjemnie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz